در دهه چهل بحث هاي فلسفه علم در موضوع تبين به يک همگرايي قابل قبولي انجاميد. در اين دوران مقاله همپل راجع به درسهايي درباب تبيين که با همياري اوپنهام تقرير شده بود، شروع خوبي بود. سمن با مقاله تاثيرگذار Four Decades of Scientific Explanation اين مسير را ادامه داد، انتقاد کرد و باعث پيشرفت و تحول آن گرديد. در خلال اين چهار دهه سه گروه متشکل از فيلسوفان شناخته شده راجع به تبيين به بحث و نظر پرداختند که گروه اول شامل:  Wesly salmon , Merrilee salmon, Kicher گروه دوم شامل: Peter Rialton، David Papinean, Pnal Humphrey و نهايتاً گروه سوم: Nancy Coutwhrit , Mati Simtonen , James Woodward است.

در آن دوره موقع که پيترريلتن اين مقاله را تقرير مي کرد تئوري غالب در باب تبيين قانون فراگير همپل بود. اما مثالهاي نقض در اين قرائت ارائه شد که اين تبيين را به چالش کشيد. با اين حال مباحث مورد اتفاق نظير قانون فراگير، Why-Q (پرسش از چرايي)، فعل گفتاري(speech act) و روابط احتمالي به نحوي فيلسوفان را به سمت مباحث متافيزيکي مثل تجربه گرايي، پراگماتيسم و رئاليسم کشاند و اين مباحث پيشرفت خوبي تلقي مي شد.

اين مباحثِ متمرکز، از نزاع رئاليسم ها و غيررئاليست ها (Irrealisms) شروع شد. که در آن همچنان بحث تبيين به عنوان بحث مستقل مطرح شد. رئاليست ها معتقد بودند تفسيري رئاليستي از تئوري ها علمي همان استنتاج بهترين تبيين يا IBE است. در حاليکه غيررئاليست ها معتقد بودند فرضهاي رئاليستي بي آنکه اثر تبييني داشته باشد، کار مي کند، چرا که آنان بدون آنکه از پيش بيني هاي تجربي فراتر روند قبلاً توسط تقليل(فروکاست) مشاهدتي تئوري پذيرفته شده است.

در این سلسله بحث می خواهیم گزارشی کامل از مقاله ریلتن که به تعارض متافیزیکی بین رئالیست ها و غیررئالیست ها بپردازیم. ریلتن این تقابل را بین ردالیست ها و غیر رئالیست ها می داند نه ضدرئالیست ها .موضوع اساسی این است که هرگونه ادعای دوری از زمینه های متافیزیکی توسط ریلتن مورد رد قرار می گیرد هر فیلسوفی در مقام فیلسوف درباره این موضوع له یا بر علیه متافیزیک خود موضع متافیزیکی اتخاذ کرده است . اما با این برداشت عمومی که رئالیست ها همواره دارای آرائی در دفاع از متافیزیک می باشد این مقاله قابل بررسی هم می باشد. در نهایت سعی می شود تا این مقاله هشت قسمتی که در ارتباط با هدف این وبلاگ است بطور کامل ارائه گردد.