سمینار بین المللی تعامل دو گونه پدیدارشناسی

پدیدارشناسی، مطالعه تجربه آگاهانه بشر از منظر سوژه است. طی چند دهه گذشته، مورد توجه بسیاری از فیلسوفان تحلیلی و دانشمندان علوم شناختی قرار گرفته است. پدیدارشناسی در درجه اول واکنشی به رویکردهای سنتی برای مطالعه ذهن بود که از نقش آگاهی غفلت می کردند. در فلسفه تحلیلی دو برنامه تحقیقاتی با انگیزه پدیدارشناسی شناخته شده است: نخست، توصیفات پدیدارشناسی که از چگونگی پدیدارشدن جهان در تجربه و ذهن سخن می گوید و موضوع اساساً بر مسئله ادراک متمرکز دارد. برنامه پژوهشی ادموند هوسرل، استدلال توماس نیگل در مورد خفاش بودن به چه می ماند و یا مقاله ساختار حیث التفاتی جان سرل در این گروه قرار دارد. دوم، توصیفات پدیدارشناختی مبتنی بر تجربه حضور بدن، عمل و تعامل با قرائتی از پدیدارشناسی مارتین هایدگر و موریس مرلو-پونتی و نقد هوبرت دریفوس از هوش مصنوعی، پروژه ذهن مرموز ِفرانسیسکو وارلا، ایوان تامپسون و ایلانور روزچ، و بسیاری دیگر از انواع آنچه اخیراً تحت عنوان دیدگاه شناخت 4E خوانده می شود.

قرائت های این دو پدیدارشناسی غالباً رد کارکردگرایی و تأکید بر نقش پدیدارشناسی اول شخص در ادراک است. با این حال، این دو قرائت تعهدات متفاوتی در مورد تحلیل پدیدارشناختی تجربه انسانی دارند و عدم گفتگو بین طرفداران این دو برنامه موجب شده است دانشگاه بوداپست برنامه ای برای نزدیکی این دو گفنمان برقرار نماید.

علاقمندان به موضوعات فوق می‌توانند چکیده آثار خود را تا ۲ اوریل ۲۰۲۰ به آدرس ایمیل [e-mail] ارسال نمایند.

مهلت ارسال آثار تا پایان روز ۲۳ فوریه ۲۰۲۰ است. جهت کسب اطلاعات بیشتر به آدرس زیر مراجعه فرمایید.

https://events.ceu.edu/2020-04-01/two-phenomenologies

کنفرانس بین المللی پدیدارشناسی و جهان آن

کنفرانس پدیدارشناسی و جهان آن در روزهای ۲۷ و ۲۸ مارس ۲۰۲۰ در دانشگاه ویلانوا، ایالات متحده برگزار می‌شود. محور موضوعات کنفرانس شامل، فلسفه قرن بیستم، تاریخ فلسفه غربی، فلسفه ذهن، فلسفه دین، فلسفه آفریقا، فلسفه آسیا، فلسفه قاره، فلسفه اروپا، فلسفه قاره آمریکا، فلسفه عمومی علوم، فلسفه علوم اجتماعی، زیبایی شناسی، اخلاق کاربردی، فلسفه جنسیت، نژاد و تمایلات جنسی و فلسفه اجتماعی و سیاسی است.

برخی از سوالات مطرح در این رابطه عبارت است از: ابزارها و راهبردهای پدیدارشناختی برای تحول ساختاری چیست؟ چگونه پدیدارشناسی با ماتریالیسم مرتبط است؟ پدیدارشناسی مهم چیست؟ پدیدارشناسی چگونه به سایر رشته‌ها کمک می‌کند؟ (به عنوان مثال هنر، روانکاوی، دین / کلام، نظریه استعماری و علوم)

علاقمندان به موضوعات فوق می‌توانند چکیده آثار خود را به آدرس ایمیل [e-mail] ارسال نمایند.

مهلت ارسال آثار تا پایان روز ۴ ژانویه ۲۰۲۰ است.جهت کسب اطلاعات بیشتر به آدرس زیر مراجعه فرمایید.

https://philevents.org/event/show/۷۵۶۹۰ 

منبع خبر: خبرگزاری مهر

کنفرانس بین‌المللی فلسفه و کلام اسلامی

کنفرانس بین‌المللی فلسفه و کلام اسلامی در روزهای ۳۰ و ۳۱ اکتبر ۲۰۲۲ در لس‌آنجلس- ایالات متحده آمریکا برگزار می‌شود.

محور موضوعات کنفرانس شامل فلسفه و الهیات اسلامی، مطالعات اسلامی، تاریخچه مطالعات اسلامی، فلسفه اسلامی، فلسفه اولیه فلسفه، فلسفه اسلامی مدرن، فلسفه صوفی، تعالیم متعالی، اخلاق اسلامی، متافیزیک اسلامی، متافیزیک صوفی، الهیات اسلامی و کلام، عرفان و فلسفه و تمدن اسلامی است.

علاقمندان به موضوعات فوق می‌توانند چکیده آثار خود را به https: / /panel.waset.org / conference /۲۰۲۲/۱۰/los-angeles / ICIPT / sponsorship ارسال نمایند.

مهلت ارسال آثار تا پایان روز ۱۵ نوامبر ۲۰۲۱ است. جهت کسب اطلاعات بیشتر به آدرس زیر مراجعه فرمایید.

 https://waset.org/islamic-philosophy-and-theology-conference-in-october-۲۰۲۲-in-los-angeles

منبع خبر: خبرگزاری مهر

نشست علمی مابعدالطبیعه از دیدگاه فارابی

دفتر قم مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران نشست علمی مابعدالطبیعه از دیدگاه فارابی، همراه با معرفی کتاب مابعدالطبیعه از دیدگاه فارابی و ابن سینا برگزار می‌شود.

این نشست با حضور لیلا کیان خواه عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران و حجت الاسلام یار علی کرد فیروزجایی عضو هیئت علمی دانشگاه باقرالعلوم (ع) سه شنبه ۸ بهمن ماه از ساعت: ۱۷-۱۵ در قم، بلوار صدوقی (زنبیل آباد)، خیابان حضرت ابوالفضل (ع)، خیابان دانش، کوچه سوم، پلاک ۷۱ برپا می‌شود.

منبع: خبرگزاری مهر

منشاء و خاستگاه واژه متافیزیک

ارسطو (۳۸۴-۳۲۲ ق.م.)

متافیزیک یا مابعدالطبیعه از دو بخش «متا» یونانی، به معنای «فرا» و «وراء» و واژه «فیزیک» به معنای طبیعیات تشکیل شده است. به لحاظ تاریخی گفته شده است وقتی کتاب های ارسطو جمع آوری و تدوین شد، آن بخشی از موضوعات که خارج از طبیعیات مطرح شده بودند متافیزیک، یعنی بعد از طبیعیات نامیده شدند، لیکن خود ارسطو این موضوعات را فلسفه نخستین نامیده بود. خود ارسطو دو وظیفه را برای فیلسوفان برشمرده بود: نخست، پژوهش در طبیعت و ویژگی های آنچه در طبیعت وجود دارد، و دوم پژوهش در مورد خصوصیات وجود بماهو. یعنی همان چیزی که متافیزیکدانان وجود آنچنانکه هست می گویند. ارسطو می گفت تحقیق دوم درباره جوهر است، جوهری که نه دارای اندازه است و نه دارای حرکت؛ برخلاف فیزیک که علمی است که به مطالعه حرکت اشیاء می پردازد، و ریاضی که علمی است که به مطالعه اندازه و هیئت اشیاء می پردازد. ارسطو بخش اول این پژوهش را طبیعیات و بخش دوم را الاهیات نامید، زیرا خداوند به عنوان جوهر نامتحرک نتیجه پژوهش در خصوص وجود بماهو وجود بود. حتی فیلسوفان مسلمان هم از همین تقسیم بندی تبعیت کردند، آنها بخش اول مسائل وجود را الاهیات بمعنی الاعم و بخش دوم مسائل وجود را که بحث درباره خداوند، صفات و  براهین او بود را الاهیات بمعنی الاخص نامیدند. قرائت جدیدتر می گوید تنها تفاوت بین دو بخش طبیعیات و مابعدالطبیعه تنها جنبه تجربی و مفهومی آن است.

بسیاری ارسطو را در تقابل با استاد خود افلاطون قرار می دهند بخصوص بخاطر انتقادهایی که ارسطو به نظریه ایده ها وارد کرد. ولی باید دانست که ارسطو به نحوی ایده ها افلاطون را در نظریه کلی ها گنجانده بود.

افلاطون در نظریه ایده ها تحت تاثیر نظریه واحد پارمیندسی بود. پارمیندس اولین کسی بود که شعر یا خطابه فلسفی نوشت. این خطابه که راه معرفت را از گمان جدا می کند می گوید تنها یک راه به حقیقت وجود دارد که همان راه معرفت است و معرفت تنها با عقل بدست می آید، اما راه دیگر، عقیده یا گمان راهی است که با حواس مانوس است. و حواس قابل اعتماد نیست. افلاطون می گفت گمان به اشیاء و پدیده ها (فنومن ها) تعلق دارد. اما راه معرفت راهی است که متعلق آن همان ذوات تغییرناپذیر، یعنی ایده هاست. بهترین نوع معرفت معرفتی است که عاری از خطا باشد و تنها ایده ها هستند که عاری از خطا هستند زیرا تغییری شامل حالشان نمی شود،‌ برخلاف پدیدارها که بستر تغییر و صیرورت اند و بستر تضادها و تقابل ها هستند. در سنت افلاطونی، فیلسوف باید از تضادهای موجود در اعیان و پدیده ها را بشناسد و نگاه خود را بر واقعیت های نهفته در پس آنها بیافکند، واقعیت هایی كه افلاطون آنها را صور (forms) یا ایده ها (Ideas) نامید. بنابراین فلسفه برای افلاطون دعوت به شناختن ایده ها و اهمیت فوق العاده ای واقعیت های بالاتر بود که معمولاً نادیده گرفته می شوند. اینکه چنین واقعیت هایی اصلاً وجود داشته باشد یا نه، اصل اساسی بود که به عنوان متافیزیک شناخته می شود.

این بحث بروز می شود...

منبع: https://www.britannica.com/topic/metaphysics با اضافات دیگر

متافیزیک چیست؟

وقتی کلمه متافیزیک را می شنویم خیلی مواقع موضوعات مرتبط با امورغیرحقیقی بیادمان می افتد، مانند طالع بینی، علوم غریبه و چیزهای مانند آن. اما در اینجا سخن ما در این گونه موارد نیست؛ بلکه منظور ما از متافیزیک یا مابعدالطبیعه مطالعه فلسفی واقعیت ها و شناخت ماهیت واقعی آنها است. یعنی شناخت معنا، ساختار و اصولی آنها تاجایی که برای ما امکان پذیر است.

متافیزیک، معرفت شناسی و ارزش شناسی بخش های مهم فلسفه است. بنابراین متافیزیک بخشی از فلسفهُ و البته دشوارترین بخش آنست و به عنوان یک علم مباحث آن خیلی کلی و بطور افراطی دقیق و نظری است، به همین دلیل حتی در میان فلسفه خوانان هم کمتر کسی علاقمند به فراگیری و اندیشه ورزی در این متافیزیک است. علت این دشواری به دو چیز مربوط است: موضوعات متافیزیک بسیار کلی و به شدت انتزاعی هستند. هدف از مطالعه متافیزیک یا مابعدالطبیعه شناخت واقعیات و فهم ساختار آن است تا غیرواقعیات را واقعی نپنداریم. عمده ترین مباحث متافیزیک عبارتند از واقع گرایی و غیرواقع گرایی، کلی ها و جزیی ها، زمان، علیت و مسائلی از این دست. امروزه مباحث دیگری هم به آن اضافه شده است مانند ضرورت و امکان، هویت شخصی و اراده آزاد، صدق و حقیقت و مباحثی مانند آنها.

از بزرگترین متافیزیکدانان دنیای باستان می توان از پارمیندس، افلاطون، ارسطو و در قرون میانه از دون اسکاتس، سوارز، بوئسیوس، اکویناس نام برد، همچنین در دنیای مدرن دکارت، اسپینوزا، لایب نیتس،  و در دوره معاصر از برگسون، وایتهد، برادلی نام برد. هرچند فیلسوفان نقدهای بسیاری به متافیزیک وارد می دانند، اما آنچه متافیزیکدانان عرضه می دارند بسیار اساسی و بنیادین است و بیشترین تلاش و تحقیق فلسفی را برای فهم آن موضوعات بکار می گیرند تا «واقعیت» را به فهم آوردند. قوی ترین انتقادها به متافیزیک را هیوم فیلسوف و تاریخ دان انگلیسی و ایمانوئل کانت فیلسوف آلمانی مطرح کرده اند.

این بحث ادامه دارد...

تاریخ ثبت ۹۸/۱۱/۰۶