حدود یکی دو سال پیش دکتر رضا داوری طی یک سخنرانی در خصوص تجربه مواجهه ما با علوم انسانی که بعداً در برخی سیایت ها با عنوان «ما و راه دشوار علم» بازنشر گردید مطالبی در خصوص علوم اجتماعی و نسبت آن با دوران جدید مطرح کرد و در همان جلسه جنبه اکتشافی بودن اصول دوران مدرن را گوشزد کرد، اصولی مانند آزادی، عقلانیت، تکامل، مالکیت خصوصی و امثالهم. سخن ایشان این بود که  در دوران جدید این اصول از متن روابط اجتماعی بدست آمده و موضوعی اختراعی نیست تا بتوانیم آنرا به هر ترتیب دلخواهی تدوین کنیم. این اصول ممکن است در سیر تطوری شان کامل تر شوند اما بطور ایجابی از متن ساختار اجتماع و معرفت بشری استنتاج شده اند. 

ایشان متذکر شدند که ما نمی توانیم قصد تدوین علمی را داشته باشیم تا با اعتقادات ما میزان بشود. در نامه اخیر ایشان متذکر می شوند که دینی بودن مشخصه ی ذاتی علم نیست و جا دارد «ما جوانان ِ سعادتمند نصیحت پیر ِدانا را» به جان بخریم که «خوب است که اگر می توانیم به جای بحث در علوم اجتماعی اسلامی در باب شرایط امکان تجدید عهد دینی و بنای یک جامعه اسلامی بیندیشیم و در این راه به لطف پروردگار علیم امیدوار باشیم.»