روز 26 آبان ماه مصادف بود با برگزاری روز جهانی فلسفه در موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه همان انجمن حکمت و فلسفه ایران  با موضوع «عقلانیت و اعتدال» که با اتفاق جالبی مواجه شد، حداقل برای من که اولین بار بود که شاهد ورود یک غیر فیلسوف به محفل فیلسوفان بودم. بله از آقای دکتر اباذری جامعه شناس و استاد دانشگاه دعوت شده بود تا در روز فلسفه از عقلانیت و اعتدال سخن بگوید. اتفاقی که اصلاً انتظارش را نداشتم.  در این جا می توانید گزارش کاملی از سخنرانی دکتر اباذری را ببیند.

گذشته از حس و حال دکتر اباذری چیزی که برای من مهم بود کور سوهای امید برای شکل گیری گفتگو و تعامل بین اندیشمندان علوم انسانی بود. یک جامعه شناس به محفل فیلسوفان دعوت شده است. شاید تا چندی پیش فیلسوفان مغرور سخنان جامعه شناسان و روان شناسان را نمی پسندید و از اینکه یک جامعه شناس پا به جلسه آنها بگذارد را کسر شان خود می دانستند. برای آنها همچنان بحث از جوهر در نزد ارسطو و اسپینوزا، حرکت جوهری و سیر دیالکتیک هگل، تعارضات عقل محض در فلسفه کانت، مقایسه وجود نزد ملاصدرا و هایدگر و سایر بحث های صرف فلسفی را خوش داشتند و اساساً از بحث های مصداقی گریزان بودند. البته بگذریم از همین چند سال اخیر که مدارس تابستانی نیم نگاهی به موضوعات هنر دینی و تکامل انداخته اند. اما این دعوت اساساً چیز دیگری است. ظاهراً فیلسوفان وطنی هم به این موضوع التفات پیدا کرده اند که از این حرف های تکراری چیزی در نمی آید. نمی توان در جهان معلق سخن گفت و باید سراغ مسائل و مشکلات رفت. ما نمی توانیم در خلاء فلسفه ورزی کنیم باید اجازه دهیم مسائل مطرح شوند. فرصت و محالی ایجاد کنیم تا موضوعات عینی مورد تفلسف قرار گیرند. انگاه اگر واقعاً فیلسوف هستیم درباره این موضوعات واقعی سخن بگویم تا این سخنان مورد آزمون و تحلیل قرار بگیرند.

اگر واقعی تر حرف بزنیم در جامعه ما همایش یا سمینار فلسفی درباره ماشین تورینگ و فلسفه هوش مصنوعی موضوعات مبتلابه ما نیستند هرچند این موضوعات شیفتگان خود را دارد و می تواند در جای خودش موضوعات واقعی و عینی باشند اما فعلاً مبتلا به جامعه ما نیستند. در واقع، خوش آمدگویی برای ورود غیر فیسوفان در محفل فلاسفه از آنرو است که گویی آدمی احساس می کند این بازکردن و گشودن آغوش فیلسوفان برای دوباره اندیشیدن در فضایی واقعی است نه در فضای محض  و مجرد از موضوعات حقیقی.